Кога идеолошкиот интернационализам станува поважен од парламентарната одговорност, надворешната политика престанува да биде инструмент за заштита на националните интереси и се претвора во сцена за демонстрација на политичка романтика. – Аматерката
Револуционерна солидарност за Хавана, социјална правда во партиските говори и прашање без одговор: што конкретно добиваат македонските граѓани?
Македонија има проблем со Бугарија, блокирани евроинтеграции, отворени уставни прашања и граѓани кои секојдневно се соочуваат со економска неизвесност. Но Левица препозна еден далеку поинтересен надворешнополитички предизвик: американските санкции врз Куба!
Пратениците Амар Мециновиќ и Сашко Јанчев оствариле средба со кубанската амбасадорка Мариета Гарсија Хордан, во пресрет на дебатата во Обединетите нации за укинување на американската економска блокада.
Поводот е меѓународната солидарност, заштитата на суверенитетот и осудата на економските санкции.
Сосема легитимни теми. Само што останува едно прилично непријатно прашање: кој е конкретниот интерес на македонските граѓани од оваа дипломатска активност?
Дали Македонија ќе добие подобра преговарачка позиција со Европската Унија? Ќе се намалат бугарските условувања? Ќе пораснат платите? Ќе се подобрат здравството, образованието или животниот стандард?
Или националниот интерес конечно доби нова дефиниција – македонските пратеници да бидат задоволни што ја исполниле својата идеолошка должност кон Хавана?
Иронијата станува уште поизразена кога ќе се погледне односот на Левица кон бугарското прашање.
Партијата категорично се противи на внесувањето на Бугарите во Уставот, ги отфрла билатералните условувања и бара преговорите да се водат директно со институциите на Европската Унија. Тоа е јасно дефинирана политичка позиција, но не и целосно разработен механизам за излез од блокадата.
Како конкретно ќе се променат веќе договорените услови? Со чија поддршка? Преку кои дипломатски механизми? И што доколку Бугарија продолжи да блокира?
Токму на овие прашања македонските граѓани заслужуваат конкретни одговори.
За Куба, пак, сè е прецизно определено. Има дипломатска средба, има барање до Владата, има резолуција и точен датум кога Македонија треба да гласа.
За Куба – конкретна дипломатска агенда. За Македонија – принципиелно „НЕ“ и надеж дека некој друг ќе го пронајде решението.

Секако, ова не значи дека Левица нема став или дека не преземала иницијативи за бугарското прашање. Но меѓу политичкото спротивставување и способноста да се понуди остварлива алтернатива постои огромна разлика. Таа разлика се нарекува политичка одговорност.
Особено впечатлива е дипломатската загриженост за Куба кога доаѓа од партија која речиси секој свој политички настап го темели врз заштитата на работниците, пензионерите, сиромашните и социјално обесправените. Токму оние категории граѓани во чие име Левица најгласно зборува, најчесто повикува на борба и најревносно го осудува капитализмот.
Но каква конкретна корист имаат тие граѓани од оваа револуционерна дипломатија?
Дали македонскиот работник ќе добие повисока плата ако Америка ги укине санкциите врз Куба? Дали пензионерот полесно ќе ги купи лековите ако Левица издејствува македонска поддршка за резолуцијата во Обединетите нации? Дали семејството што едвај го преживува месецот ќе добие поевтина храна, пониски сметки или подобар живот ако нашите пратеници дипломатски ја одбранат Хавана?
Или можеби сиромаштијата во Македонија ќе стане поподнослива кога граѓаните ќе дознаат дека нивните парламентарни претставници успешно ја осудиле американската надворешна политика?
Тука се отвора суштинскиот парадокс на политичкиот популизам: работникот е незаменлив во партиската реторика, пензионерот е неопходен во социјалните пароли, сиромашниот е главен лик во револуционерните говори, но кога треба да се понудат конкретни решенија за нивните проблеми, политичкото внимание патува илјадници километри подалеку – до Куба.
За македонскиот работник се бара социјална правда. За кубанскиот народ се организира дипломатска средба. За домашниот пензионер се изразува загриженост. За американските санкции се бара конкретна меѓународна акција.
Колку необична политичка хиерархија на приоритети!
Никој не ја оспорува солидарноста со кубанскиот народ, ниту правото на една политичка партија да се залага за укинување на санкциите. Но кога партијата го гради својот политички легитимитет врз заштитата на социјално загрозените во Македонија, оправдано е да се побара истата посветеност да ја покаже и кон нивните секојдневни проблеми.
Затоа што македонските работници не се статисти во револуционерната претстава на Левица. Пензионерите не се декор за нејзините социјални пароли. А сиромаштијата не е политички реквизит што се вади пред камери и се враќа во плакарот кога на дневен ред ќе дојде некоја поатрактивна геополитичка битка.
Парламентарната функција не е меѓународен клуб на идеолошки истомисленици. Таа подразбира законодавни иницијативи, институционално дејствување, предлагање решенија и преземање одговорност пред граѓаните.
Надворешната политика, пак, не е натпревар во тоа кој погласно ќе ги осуди светските неправди. Нејзината вредност се мери и преку способноста да ги заштити интересите на сопствената држава.
Ако Левица навистина сака да демонстрира дипломатска решителност, македонско-бугарските односи нудат повеќе од доволно простор за конкретно институционално дејствување. Ако сака да демонстрира социјална одговорност, македонските работници и пензионери имаат доволно нерешени проблеми. Ако сака да демонстрира политичка храброст, не мора да ја бара на Карибите.
Доволно е во македонското Собрание да понуди разработени и остварливи решенија.
Бидејќи едно е да ја осудуваш политиката на големите сили, а сосема друго да знаеш како да ги заштитиш интересите на мала држава.
И конечно, останува прашањето што заслужува многу поконкретен одговор од уште едно револуционерно соопштение:
Ако веќе имате толку јасен план како Македонија да ѝ помогне на Куба, кога ќе го претставите планот како да ѝ помогнете на Македонија?
Куба има своја дипломатија. Македонија има свои проблеми. А македонските граѓани имаат право да очекуваат нивните избрани претставници првенствено да се занимаваат со интересите за кои добиле парламентарен мандат.
Бидејќи од Хавана може да пристигне дипломатска благодарност. Но со дипломатска благодарност не се плаќаат сметките на македонските граѓани.
И додека Левица ја брани Куба од Вашингтон, Македонија и понатаму ги очекува нејзините конкретни решенија.
Можеби прво треба да се ослободи Куба, па потоа да дојде на ред Македонија.

![]()

