Борбата за македонските правдини со примена на европските вредности и стандарди

Пишува: Петар Поп Арсов за Република

Приказната се повторува!

Советодавниот комитет на Рамковната конвенција за заштита на националните малцинства на Советот на Европа, во својот петти извештај повторно ја посочува Бугарија како земја во која постои недостаток на почитување на правата на националните малцинства и етничките групи. Тоа не е ништо ново! Состојбата е слична како и во претходните извештајни циклуси во кои Бугарија, како по правило, беше една од најкритикуваните членки на Советот на Европа во поглед на недоволното почитување и заштитата на малцинските права.

Со оглед на тоа што ова мислење беше публикувано на 10 октомври, сè уште е рано да се говори за тоа дали Бугарија има направено некаков напредок или повторно тоне во се подлабока кал во однос на заштитата и почитувањето на правата на националните малцинства. Потребно е малку повеќе време да се направи сеопфатна и темелна анализа на секоја точка, запирка или фуснота соддржана во извештајот. Потребно е да се направи компаративна анализа со соддржината на претходните мислења на Советодавниот комитет на Рамковната конвенција за тоа дали европските експерти овој пат биле поблаги или пак можеби пожестоки во критиките кон Бугарија во однос на заштитата на националните малцинства, вклучително и на Македонците.
Како и да е, факт е дека силните критики остануваат и во ова мислење на Советодавниот комитет. Тоа не е ништо ново и всушност претставува единствената константа која што ги карактеризира и обединува сите извештаи за Бугарија. Преведено на народен јазик, Бугарија се однесува по принципот „Кучињата лаат, караванот си врви“ во однос на сите досегашни мислења на европските експерти.

Тоа лесно може да се види од генералната оценка која вели дека: „… Не може да се забележи значителен напредок во текот на периодот на известување во спроведувањето на препораките за да се обезбеди ефективен пристап до правата на малцинствата содржани во Рамковната конвенција. Додека Бугарија играше сè поактивна улога во промовирањето на правата на лицата кои припаѓаат на бугарските малцинства во странство, истите напори не можат да се забележат внатре. Генерално, постои забележителен недостаток на свест за малцинските права како составен дел од човековите права. Немаше напори да се имплементираат голем број долгогодишни препораки во врска со прашања како што се принципот на слободна самоидентификација, поддршка за унапредување и заштита на правата на малцинствата, вклучително и на јазичните права, како и на неопходноста да се обезбеди целосна еднаквост на сите што живеат во Бугарија…“

Многу што се говори за сите малцинства во источниот сосед, но она што нас нè интересира е тоа што се говори за Македонците во Бугарија. Имено, во мислењето се вели: „Како и во претходните циклуси, лицата кои се идентификуваат како Македонци ја повторија својата долгогодишна желба да бидат заштитени според Рамковната конвенција, но бидејќи властите не го прифаќаат постоењето на објективни критериуми за нив, овие лица не можат да уживаат пристап до индивидуалните малцински права. Нивните долгогодишни обиди да регистрираат здруженија кои ја промовираат македонската заедница не беа успешни.“

Во продолжение извештајот вели: „ …Советодавниот комитет нагласува дека пристапот до правата и нивното ефективно спроведување се од огромно значење и мора да бидат од примарно внимание на властите. Имајќи го предвид пристапот на бугарските власти кон личниот опсег на Рамковната конвенција, Советодавниот комитет смета дека е клучно да се има прагматичен пристап кон лицата кои се самоидентификуваат како Македонци…“

Целата колумна прочитајте ја на Република.мк

Loading