
пишyвa д-p. Aмaтepкaтa, вoнpeдeн пpoфecop нa eдeн фaкултет
Ниту орли ниту врапци туку црни гаврани „раскракани“ја надлетале Македонија
Ах, конечно, некој ја раскажа вистината – оваа игра со националните чувства одамна прерасна во вистинска комедија без редар, каде што сите се актери, а јавноста е само публика на еден спектакл што никој не сака да го напушти. Импресионира тоа што некои политичари уште мислат дека можат да си играат со најделикатните чувства на граѓаните, како со пиуни во најголемата шаховска игра.
Толку сме навикнати на тоа што ние се користиме за партиски поени, а наше чувствително национално „гнездо“ е ставено како залог за „добри“ и „лоши“ во игра со усти. Бидејќи, зошто да се зборува за конкретни решенија или идеи кога многу побезбедно е да се игра клоунада со симболи, метафори и национални приказни? Го узурпирате токму она што ни е најскапо – нашето чувство на припадност – и тоа го правите со таква харизма, како да сте во костим од карневалска парада.
Молам, до кога? Доколку се уште постои барем една капка човечка совест, време е да се запрашате – дали оваа камерна игра со вашиот национален емоционален товар навистина ќе доведе до подобра иднина или ќе ја остави нашата заедничка куќа да гори? Или ќе си продолжите со оваа циркушка претстава, во која сме само публиката, радосно аплаудирајќи додека од сцената продолжува спектаклот на цинични метафори и иронија без граници.
Во оваа нашата „вистинска“ политика, изгледа како да немаме ни орли ни врапци — има само гаврани што летаат кружно над нашето небо, оставајќи црни сенки и јадежи. Нема сила што би смеела да се јави со височина и достоинство, нема мирна птица што ќе може да ја столират сцената и да ја создадат надежта. Наместо шарени птици кои ги зголемуваат нашите амбиции, имаме црни гаврани што кружат и чекаат својот чекор.
А нашите национални чувства? Тој глумлив спектар, што некои баш со забелешки си го играат како струна на хармоника, сега е само плен за мрачните гаврани. Врапчињата? Тие се претворени во жртви на оваа циркушка игра, кои трчаат по улиците или се кријат од сенките. А јавноста? Ја гледа оваа вистинска драма како во најлошите филмови, без никаква надеж дека ќе се промени сценариото.
Нека почне! Зашто, ако навистина нема ни орли ни врапци, тогаш што ни остана? Само гаврани што глумат господари на небото и надвор од него. Време е да се прашаме: до кога ќе дозволиме тие гаврани да си играат со нашата земја како со свои црни играчки? Или ќе излеземе на сцената, со верба дека ние можеме да создадеме птица што ќе ја носи нашата иднина — или барем ќе ја обоимеме со некоја поубава боја од црната на гавраните?
![]()

