
пишyвa д-p. Aмaтepкaтa, вoнpeдeн пpoфecop нa eдeн фaкултет
Зошто алибито стануваат алатка за политички неуспеси?
Во светот на политиката, ретко кој политичар сака да признае дека изборите можат да бидат неуспешни. Наместо тоа, често се користи алиби– фалби, оправдувања, тајни пресметки или цврста цензура – како заштитен механизам за соочување со вистината. Оваа тактика не е случајна: тие ги користат како маска за слабост, за да избегнат одговорност и да зголемат шанси за нова победа, дури и кога резултатите се незадоволителни.
Притоа, алибите не се само извинувања туку и филмови кои политичарите ги создаваат за јавноста: „немало регуларност“, „некој вмешал прсти“, „сите сме жртви“. На овој начин, тие не признаваат сопствена грешка, туку градат МИТ за неправедливост или вмешаност од други интерес групи. Ваквата стратегија често ја дестабилизира демократијата, оставајќи повреден гласот на избирачите и градејќи пропаст помеѓу јавноста и системот.
Со тоа, особено левичарските партии и лидери, кои се во борба за слобода и правда, често „се соочуваат со цензура“ од страна на медиумите или институциите, кои претставуваат нивен критички глас. Цензурата служи како алиби – „нема вистина“, „ние сме цел на зло“ – со што се сокриваат сопствените грешки и неуспеси. Тоа е уште еден начин да се создаде чувство дека тие не се одговорни за поразите или за слабостите во системот. Ваквиот механизам создава чувство дека нивната борба е неопходна, неизбежна и единствена вистина, што всушност ја маскира слабоста да се соочат со реалноста.
Ваквиот однос е себичен и штетен по граѓаните, бидејќи делува како себична одбрана на политичките интереси, која ги потиска вистинските проблеми и ги остава граѓаните без реална перспектива. Наместо да градат доверба и да одговорат на потребите на граѓаните, тие се фокусираат само на заштита на својата позиција, што ја загрозува иднината на заедницата и ја отуѓува јавноста од системот.
Конечно, неуспехот не е крај на светот, туку можност за самообнова. Но, ако политичарите продолжат да се кријат зад алиби, црквени или цензурирани и да ги прикриваат вистинските резултати и слабости, обновата станува невозможна или премногу тешка. Време е да се прифатат резултатите и да се гради искрена политика, а не драмите на оправдување и цензура.
![]()

