
пишyвa д-p. Aмaтepкaтa, вoнpeдeн пpoфecop нa eдeн фaкултет
„Каменот од блиску доаѓа“ – Тивката револуција против Апасиев
Политичките удари најчесто не доаѓаат од спротивниот табор, туку од внатре. Најтешко е кога каменот доаѓа од блиску. Така, на овие локални избори во 2025, најголемиот предизвик за Димитар Апасиев не дојде од ВМРО-ДПМНЕ или СДСМ, туку од неговиот сопствен кандидат , Амар Менциновиќ.
Додека Апасиев се обидува да го прикаже подобриот резултат на Левица како доказ за раст на партијата, реалноста му се лизга под нозете. Меџиновиќ стана симбол на нов тип на политичка комуникација: помалку идеолошка, повеќе човечка, инклузивна и урбано чувствителна. Токму таа негова отвореност му донесе поддршка што ја надмина партиската структура, поддршка што Левица не може да ја контролира, ниту да ја реплицира.
Апасиев сега се соочува со парадокс: најголемиот успех што го покажува, е во суштина негов најголем политички ризик. Колку повеќе го истакнува Амар како своја заслуга, толку повеќе ја губи сопствената политичка доминација. Каменот не е фрлен од далеку, туку одвнатре, од човек што со својот настап го покажа ограничувањето на култот на лидерството и можната насока на новата левица, поинаква од апасиевизмот.
Амар ја скрши левата догма на Апасиев.
Политички гледано, тоа е момент на пресврт: кога кандидатот станува поголем од партијата, а харизмата ја надминува доктрината. За Апасиев, тоа не е триумф, тоа е предупредување.
Каменот навистина дојде од блиску.

Левица влезе во локалните избори во 2025 година со порака за континуитет, но излезе од нив со нов политички парадокс. Подобриот резултат во Скопје, кој Апасиев го претставува како успех на својата линија, всушност претставува нејзино неутрализирање – благодарение на настапот на кандидатот Амар Менциновиќ.
Од внатре падна идеологијата: ефектот Менциновиќ!
Менциновиќ го смири тонот, ја спушти идеологијата и ја врати политиката меѓу луѓето. Наместо со идеолошка жестина, настапи со граѓанска топлина и лична скромност – вредности кои ретко се среќаваат во тврдите рамки на левичарската реторика што ја гради Апасиев. Таа промена го прошири просторот за Левица, но истовремено ЈА ИСПРАЗНИ од идеолошкиот контекст што Апасиев го брани со години.
На симболично ниво, Амар не ја предизвика левицата однадвор, туку ја раствори одвнатре – претворајќи ја во пошироко, поприфатливо движење. Неговиот настап покажа дека јавноста повеќе резонира со љубезност отколку со идеолошка острота, со вклучување наместо конфронтација.
Апасиев останува со бројки што изгледаат како успех, но во суштина се сведоштво за слабеење на идеолошката контрола. Таму каде што порано доминираше култот на лидерството и цврстиот дискурс, сега се појави нов наратив „левица без лева догма“.
Неутрализирањето на левичарството на Апасиев не се случи со идеолошка дебата, туку со стил, тон и присуство.
Иронијата е што, за првпат, Левица победи таму и тогаш кога престана да личи на самата себе.
![]()

