„ЧАСОВНИКОТ“ ОД МИЦКОСКИ КАКО МОРАЛЕН ТЕАТАР ЗА СИРОМАШНА ПУБЛИКА

Во период на носење чувствителни и потенцијално репресивни законски решенија, како и во време на изразена специфичност на надворешната политика и сложено глобално преструктуирање, дел од јавниот и медиумскиот дискурс повторно се пренасочува кон споредна, симболичка тема – часовниците на премиерот Христијан Мицкоски. Наместо внимателна анализа на законите што директно ги засегаат граѓаните и на позиционирањето на државата во меѓународниот контекст, фокусот се сведува на личен детаљ без суштинско политичко значење.

Таквиот избор на тема не мора да биде злонамерен, но е индикативен. Часовникот, како визуелно впечатлив и лесно комуникативен симбол, овозможува јавна расправа без ризик. Тој не бара познавање на правни текстови, геополитички односи или економски импликации. Во таа смисла, станува безбедна замена за посложени и понепријатни прашања.

Во случајот на Мицкоски, кој во јавноста се профилира како политичар со јасен интерес за стратешки теми, особено во сферата на економијата и енергетиката, ваквото сведување на дебатата на лични аксесоари го поедноставува политичкиот разговор до непродуктивна мерка. Наместо расправа за насоките на законодавната политика или за надворешнополитичките приоритети во време на глобална нестабилност, се создава впечаток дека симболите се поважни од содржината.

Овие наративи најчесто функционираат како морални скратеници, брзи, емотивни пораки што создаваат чувство на ангажираност, но ретко водат кон информирано граѓанско учество. Тие ја пренасочуваат јавната енергија од анализата на моќта кон анализа на стилот, од институциите кон индивидуалниот вкус.

Проблемот не е во тоа што се поставуваат прашања за имотот на функционерите. Проблемот е што, во момент кога се дефинираат важни законски и надворешнополитички рамки, тие прашања се артикулираат површно и селективно. На тој начин, критиката ја губи својата тежина и се претвора во медиумски спектакл.

Ако целта е зрел и одговорен јавен дискурс, тогаш фокусот мора да биде насочен кон законите што се носат, кон меѓународните позиции што се заземаат и кон долгорочните последици од тие одлуки. Во спротивно, ќе продолжиме да учествуваме во морален театар, гласен, видлив, но со ограничено влијание врз суштинските политички процеси.

Најважното прашање што се наметнува е: кому му одговара ваквиот фокус? Одговорот не мора да биде конспиративен за да биде точен. Ваквата редукција на јавната дебата им одговара на сите актери што немаат интерес, капацитет или подготвеност да навлезат во сложените тем,  законски решенија, надворешнополитички позиционирања и глобални процеси што бараат знаење, контекст и одговорност. Таа им одговара и на медиуми што преферираат лесно комуникативни содржини, како и на политички чинители што подобро функционираат во симболички конфликти отколку во суштинска расправа. Во таков амбиент, јавноста добива впечаток на постојана дебата, додека вистинските одлуки се носат тивко и без соодветно внимание.

Loading