„СИМЕ“ КАКО СИМБОЛ НА ПОЛИТИЧКАТА ПРАЗНИНА НА СДСМ

„Симе“ како алиби за неспособноста на СДСМ да делува како вистинска опозиција

„Симе“ во јавноста постои како реален лик,  лице со наводно криминално минато, кое во одреден момент било фотографирано во друштво на актуелен политички лидер. Тоа е почетната фактографија. Но токму тука завршува сè што може да се нарече политички релевантно. Сè понатаму е симптом. И затоа, во оваа колумна, „Симе“ не е личност, туку метафора.

Метафора за неспособноста на СДСМ да делува како вистинска, сериозна и институционално ориентирана опозиција.

Она што СДСМ го пласира во јавниот простор не е стратегија, туку нејзина замена. Не е политичка борба, туку нејзина имитација. Наместо системско дејствување, се нуди персонализирана сензација; наместо аналитичка длабочина, се нуди повторување; наместо јасна опозициска линија, се нуди наратив што се троши во сопствената празнина. „Симе“ станува алиби, објаснување зошто ништо посериозно не се прави, зошто ништо подлабоко не се отвора и зошто ништо суштинско не се менува.

Вистинската опозиција не се занимава со фотографии, туку со одлуки. Не со асоцијации, туку со одговорност. Не со моралистички инсинуации, туку со институционален притисок. Кога една опозиција се фаќа за лик како „Симе“, таа индиректно признава дека не е способна или не е подготвена да ја нападне власта таму каде што е навистина ранлива: во системот, во политиките, во резултатите.

Токму тука се наметнува најнепријатното прашање: дали СДСМ навистина нема капацитет да ја нападне власта на суштинско ниво, или едноставно нема простор да го направи тоа? Дали сведочиме на политичка неспособност, или на свесно прифаќање на ограничена, контролирана улога во систем каде судирот е дозволен само како симулација?

Ако проблемот е во капацитетот, тогаш дијагнозата е поразителна: тоа значи дека опозицијата ја изгубила експертизата, кадровската длабочина и интелектуалната храброст да се соочи со комплексните прашања на владеењето. Но ако проблемот е во просторот, тогаш состојбата е уште потешка — бидејќи тоа имплицира опозиција која прифаќа да дејствува во однапред зададени граници, без волја да ги тестира, прошири или пробие.

Во двата случаи, исходот е идентичен: политичка стерилност. Опозиција што или не знае, или не смее, не може да биде коректив. Таа станува дел од декорот, не од конфликтот; дел од сценографијата, не од драмата. Во таков амбиент, „Симе“ повторно се појавува како совршен алиби — доволно гласен за медиумите, доволно празен за да не обврзува на ништо.

Најопасното во сето ова не е агресивноста на дискурсот, туку неговата плиткост. Таа создава илузија на политичка активност, додека суштински ја разградува улогата на опозицијата. Граѓаните не добиваат одговори, туку магла; не добиваат визија, туку повторување; не добиваат алтернатива, туку сенка од политика.

Затоа, ова не е текст за „Симе“. Ова е текст за опозиција што се крие зад „Симе“. За политички субјект што ја заменува суштината со симбол, храброста со алузија, а одговорноста со бучава. Сè додека тоа не се промени, секој нов „Симе“ ќе биде само уште еден доказ дека проблемот не е во луѓето што се појавуваат на фотографиите, туку во оние што треба да ја водат опозицијата — а не знаат, или не смеат, да ја водат.

Loading