НОВАТА „СИЛА“ НА СДСМ: ПОПУЛИСТИЧКА ДИХОТОМИЈА, МОРАЛНА ПАНИКА И КОНЦЕПТУАЛЕН ВАКУМ ВО ЖИВО

Доколку Жерновски навистина сака да се позиционира како сериозен критичар на власта, тогаш мора да ја напушти реториката на ефектни, но плитки контрасти и да понуди аргументи што ќе ја издржат проверката на економската и правната анализа. Во спротивно, неговиот настап ќе остане во доменот на медиумска експресија – гласна, но не и убедлива; енергична, но не и државничка.

Во политичкиот театар на дневната дебата, каде реториката често ја заменува аргументацијата, вчерашниот настап на Андреј Жерновски во емисијата „Само вистина“ претставуваше пример за популистичка експресија која повеќе се потпира на драматургија отколку на фактичка издржаност. Наместо конструктивна критика со јасна економска рамка и институционална анализа, јавноста доби серија апокалиптични формулации, морализаторски тон и реторички прашања што звучат впечатливо, но суштински остануваат празни.

Во основата на неговиот настап лежи класичната популистичка дихотомија: „луксузен авион“ наспроти „гладни граѓани“. Таквата поставеност не е аналитичка, туку манипулативна. Буџетската политика не функционира по принципот на симболичка размена – како да станува збор за паричник од кој со едноставно преместување на една ставка автоматски се решава системски проблем како минималната плата. Економската политика е сложен механизам кој подразбира фискални импликации, продуктивност, конкурентност и пазарни услови. Да се сведува таа комплексност на слоганот „600 евра или авион“ е интелектуално поедноставување кое повеќе служи за мобилизација на емоции отколку за артикулација на одржлива јавна политика.

Особено проблематичен беше обидот за создавање атмосфера на морална паника преку поврзување на прашањето за владиниот авион со несреќи и катастрофични сценарија. Таквиот дискурс не е критички, туку сензационалистички. Политичар кој претендира на сериозност мора да прави разлика меѓу легитимна контрола на власта и драматизација што имплицира опасност без конкретен доказ. Во спротивно, се создава политичка култура во која перцепцијата ја надминува фактографијата, а сугестијата го заменува аргументот.

Не помалку важно е прашањето на кредибилитетот. Кога политичар со долга јавна кариера настапува како глас на морална супериорност, јавноста има право да очекува доследност, отчетност и саморефлексија. Кредибилитетот не произлегува од гласноста на критиката, туку од сопственото досие на одлуки, однос кон јавните ресурси и конкретни резултати во периодите кога се имала извршна моќ. Доколку во тие фази не се демонстрирала принципиелност или визија што денес се проповедаат, тогаш критиката лесно се перципира како политичка тактика, а не како вредносна позиција. Јавниот авторитет се гради со време, но може да се еродира со контрадикторност.

Во делот за борбата против корупцијата и заплената на дрога, Жерновски повторно се задржа на наративот на „молк“. Но, во демократски систем, истрагите и безбедносните процеси не се водат на телевизиски студија, ниту пак транспарентноста значи дневно медиумско известување за секој чекор на институциите. Критиката кон власта е легитимна и неопходна, но таа мора да биде темелена врз проверливи факти и институционални параметри, а не врз интонации што имплицираат вина без да ја докажат.

Дополнително, постојаното инсистирање на тезата дека „две години се на власт, а сè уште бараат одговори“ ја игнорира континуитетната природа на институционалните процеси. Државата не е табула раса што започнува од нула со секоја промена на власта. Наследените обврски, структурните слабости и долгорочните реформи не исчезнуваат со политичка реторика. Одговорната опозиција би требало да понуди алтернативен модел, конкретни фискални пресметки и јасна стратегија, наместо да остане во рамките на моралистичко обвинување.

Најзагрижувачкиот аспект на ваквиот настап е тенденцијата кон персонализација и психолошка квалификација на политичкиот противник. Кога аргументот се заменува со оценка за „забеганост“, дискурсот се спушта од ниво на политика кон ниво на лична дискредитација. Тоа не е знак на сила, туку на недостаток од концептуална длабочина.

Доколку Жерновски навистина сака да се позиционира како сериозен критичар на власта, тогаш мора да ја напушти реториката на ефектни, но плитки контрасти и да понуди аргументи што ќе ја издржат проверката на економската и правната анализа. Во спротивно, неговиот настап ќе остане во доменот на медиумска експресија – гласна, но не и убедлива; енергична, но не и државничка.

Политиката бара повеќе од морална индигнација. Таа бара концепт, пресметка и одговорност. Сè друго е само настап.

Loading