КАРИБСКА КОМФОР-ЗОНА: ЛЕСНИ ТЕМИ ЗА ТЕШКА РЕАЛНОСТ (ПП Левица: Претседателот Апасиев и пратеникот Мециновиќ во посета на кубанската амбасада во Софија)
Во политичката анализа, „моментот“ не е невина временска категорија, туку свесно избрана рамка на приоритети. Токму затоа, кога Левица во ек на сериозни домашни кризи ја актуализира Куба како тема од прв ред, тоа не е ниту случајност ниту принципиелност туку јасен показател за стратегиско бегање од реалноста.
Да, Куба и нејзината економска блокада се легитимна тема во меѓународниот дискурс. Но, во конкретниот македонски контекст, таа не е приоритет, освен ако приоритет не е да се избегне соочување со сопствените проблеми. Во држава во која граѓаните се соочуваат со растечки трошоци за живот, институционална нефункционалност и длабока несигурност, изборот да се отвори прашање за Карибите не е ништо друго освен цинично пренасочување на вниманието.
Тука веќе не станува збор само за ескапизам, туку за поигрување со сопственото гласачко тело. Додека граѓаните бараат одговори за конкретни и итни проблеми како економија, здравство, владеење на правото им се сервира далечна, идеолошки удобна тема која не бара никаква одговорност. Наместо решенија, се нуди реторика; наместо политика, перформанс.
Куба, во овој случај, не е тема , таа е засолниште. Идеолошка комфор-зона во која Левица може да демонстрира „принципиелност“ без да ризикува соочување со реалноста дома. Далечината овозможува радикалност без последици, гласност без обврска, позиција без цена.
Иронијата е очигледна: додека се повикува на суверенитет и отпор на Куба, Левица избегнува да понуди подеднакво јасна позиција за ограничувањата на суверенитетот во Македонија. Наместо конфронтација со реалните проблеми и структури на моќ дома, се избира симболичка конфронтација на безбедна дистанца. Тоа не е храброст, тоа е калкулирана удобност.
Ова не е прашање на идеологија, туку на искреност кон сопствените гласачи. Левица покажува дека е подготвена да зборува гласно таму каде што ништо не ризикува, додека тивко ги избегнува темите што навистина ги засегаат луѓето. Тоа е суштината на проблемот.
На крајот, впечатокот е недвосмислен: ова не е политика насочена кон решавање на проблеми, туку кон одржување на внимателно изграден имиџ. Не станува збор за принципиелност, туку за нејзина имитација.
Гласноста тука не е сила, туку маска. Колку повеќе се зборува за Куба, толку појасно станува дека се молчи за Македонија. И токму во таа диспропорција, меѓу гласната реторика и тивката реалност — се открива вистинската природа на оваа политичка стратегија.

![]()

