Врсничкото насилство одамна престана да биде изолиран проблем и сè почесто станува дел од секојдневието, алармирајќи дека нешто суштински не функционира во системот. Наместо континуирана превенција, едукација и градење на емпатија кај децата уште од најрана возраст, сведоци сме на реактивен пристап, институциите делуваат дури кога веќе ќе се случи инцидент. Во меѓувреме, учениците се преоптоварени со содржини кои ретко придонесуваат за нивниот емоционален и социјален развој, а вистинските вредности остануваат на маргините. Во таков амбиент, не изненадува што насилството станува сè почесто и сè побрутално.
Последниот случај што ја вознемири јавноста се случил во скопската населба Ѓорче Петров, каде три ученички од основно училиште брутално малтретирале и понижувале своја врсничка. Министерката за образование и наука Весна Јаневска потврди дека е информирана за настанот и посочи дека училиштето постапило согласно протоколите, пријавувајќи го случајот во полиција и во социјалните служби, како и дека презело сопствени мерки.

Таа изрази жалење што ваквите ситуации се повторуваат, додавајќи дека Министерството редовно добива информации за вакви инциденти и реагира во рамките на своите надлежности. Според неа, во соработка со Бирото за развој на образованието и други партнери, се изработуваат упатства и прирачници за постапување во случаи на врсничко насилство, со цел училиштата да имаат јасни насоки како да реагираат.
Сепак, и покрај формалното постапување, останува дилемата колку ваквиот пристап е ефикасен ако изостанува суштинската превенција. Јаневска нагласи дека институциите можат да направат многу, но без активна поддршка од родителите резултатите ќе бидат ограничени. Таа потенцира дека однесувањето на децата често е одраз на она што го доживуваат во семејството и дека токму затоа родителите имаат клучна улога.
Во таа насока, најавена е иницијатива за проект поврзан со семејното насилство, со цел да се адресираат причините што стојат зад агресивното однесување кај младите. Но, сè додека системот останува фокусиран повеќе на реакција отколку на превенција, а образованието не ја става во преден план емоционалната писменост, ваквите случаи ќе продолжат да се повторуваат, оставајќи сериозни последици врз децата и општеството во целина.
![]()

