Кога една партија ќе остане без идеи, обично ја менува програмата. Кога ќе остане без политички инстинкт, ги менува луѓето. Но кога ќе остане и без едното и без другото, тогаш на терен испраќа лица што не ја пренесуваат нејзината порака туку ја погребуваат.
Токму таков политички мирис се шири од Ново Село. Не мирис на нова опозициска енергија, туку на стар бензин истурен врз веќе опожарениот партиски рејтинг.
ВМРО-ДПМНЕ обвини дека меѓу „децата на Македонија“, како што Венко Филипче ги претставува учесниците во настаните во Ново Село, се нашле лица со правосилни условни пресуди за насилство и за кривично дело поврзано со наркотични средства.
Според владејачката партија, станува збор за Христијан Ефтимов, внук на Вице Заев и менаџер во „Тотал инженеринг“, за кого се тврди дека бил условно осуден поради насилство, и за Илија Стојанов, за кого ВМРО-ДПМНЕ наведува дека бил условно осуден за кривично дело поврзано со наркотични средства.
Овие наводи мора да бидат поткрепени со официјални факти. Но доколку се точни, тогаш прашањето веќе не е само што се случувало во Ново Село.
Прашањето е: што, всушност, прави опозицијата?
И уште поважно – кој ја советува?
Кој политички гениј ја осмислил оваа самоубиствена стратегија – Јон, Жерновски или некој трет, скриен зад завесите на „Бихаќка“? Кој од нив дошол до брилијантниот заклучок дека партија без доверба ќе ја врати довербата со луѓе чии биографии отвораат повеќе прашања отколку што носат гласови?

Кој смета дека политиката се гради со турканици, провокации и улична кореографија, а потоа се пакува во патетичната амбалажа „децата на Македонија“?
Не може секој што ќе биде поставен пред камера автоматски да стане симбол на младината. Младоста не е алиби. Партиската книшка не е уверение за невиност. А синтагмата „децата на Македонија“ не е политички детергент со кој можат да се исперат биографии за кои јавноста има право да поставува прашања.
Македонија има деца што учат, работат, создаваат, се борат за пристоен живот и секојдневно размислуваат дали својата иднина да ја бараат тука или надвор. Нив ретко кој ги носи пред партиските камери. Очигледно не се доволно употребливи за производство на инциденти и драматични видеоснимки.
Опозицијата треба да биде коректор на власта, а не патувачки театар на провокацијата. Нејзината задача е да открива неправди, да нуди решенија и да создава доверба. Но СДСМ повторно остава впечаток дека повеќе вложува во сценографијата на конфликтот отколку во содржината на политиката.
Каква е стратегијата? Да се предизвика тензија, да се сними само погодниот дел од настанот, да се напише драматично соопштение и потоа од сопствената режија да се произведе улога на жртва?
Тоа можеби функционира во лоша партиска претстава. Во реалноста, публиката одамна гледа и зад сцената.
Ако ова е советничката мудрост на Јон и Жерновски, тогаш Филипче не мора да бара виновници за рејтингот надвор од партијата. Доволно е да погледне околу себе. Зашто советникот што те води од политички пораз кон јавен инцидент не ти ја покажува патеката кон власта – туку најкраткиот пат кон политичката провалија.
Филипче мора јавно да одговори дали овие лица биле организирани или повикани од СДСМ, во какво својство биле присутни и дали раководството знаело за нивното минато.
Ако не знаело – тоа е опасна политичка неодговорност.
Ако знаело – тогаш тоа е свесен избор.
Ниту едниот одговор не е особено утешен.
Можеби во опозицискиот штаб некој навистина верува дека секој инцидент ѝ нанесува штета на власта. Но некој треба да им соопшти една непријатна вистина: кога наместо политички аргументи испраќате луѓе околу кои се отвораат вакви прашања, инцидентот не го слабее вашиот противник – туку ја разголува вашата слабост.
СДСМ не губи затоа што нема доволно гласни активисти. Губи затоа што нема убедлива политика. Не губи затоа што не произведува доволно конфликти. Губи затоа што граѓаните повеќе не веруваат во внимателно режираните претстави во кои партијата однапред ги дели улогите, а потоа очекува јавноста да аплаудира.
Наместо да ја анализира сопствената одговорност, опозицијата повторно посегнува по чадни завеси. Но чадот не го крие пожарот. Само потврдува дека нешто гори.
А во овој случај гори последното нешто што една опозиција смее да си дозволи да го изгуби – сопствениот кредибилитет.
Затоа прашањето повеќе не е само кој бил испратен во Ново Село. Прашањето е кој ја испратил целата опозиција во политичко беспаќе и зошто Филипче сè уште ги слуша советите на оние што очигледно не знаат да ја разликуваат демократијата од провокацијата, младинската политика од уличната партиска стража и политичката борба од самоуништувањето.
Власта можеби има многу причини да се плаши од силна, организирана и принципиелна опозиција.
Но од ваква опозиција не мора да се плаши.
Доволно е само да ја остави Јон или Жерновски да ја советуваат уште малку.
![]()
![]()

