НЕ СТАНУВАШ ДЕСНИЧАР САМО ЗАТОА ШТО ГИ НАПАЃАШ „ЛЕВИЧАРИТЕ“
Да бидеме прецизни уште на почетокот: не сме сигурни дека Драган Павловиќ Латас воопшто сака да се декларира како десничар, ниту дека својот објавен текст го пишува од позиција на претставник на десницата. Затоа нема да му припишуваме идеолошка припадност што самиот можеби не ја прифаќа.https://www.facebook.com/share/p/1DVqWs2prh/
Но токму тука започнува проблемот што заслужува јавна расправа.
Кога „левичари“ се употребува како погрдна политичка етикета, а целиот настап е исполнет со жестока пресметка со луѓето од левиот политички табор, таквиот говор лесно може да биде перципиран како говор од спротивната – десната страна. Не затоа што авторот задолжително се прогласил за десничар, туку затоа што јавноста често ги распоредува политичките позиции според тоа кого некој напаѓа.

Токму тоа поистоветување може да ја контаминира вистинската десница.
Да расчистиме и нешто друго: ова не е одбрана на СДСМ, ниту обид да се оспорат сите забелешки изнесени во текстот на Латас. За политичкото распаѓање на СДСМ, неговото отуѓување од граѓаните, односот кон националните прашања и последиците од одлуките на поранешната власт треба отворено и критички да се разговара.
Но зошто сите тие луѓе се сведуваат под презривата ознака „левичари“? Дали проблемот е во левичарската идеологија или во конкретното однесување на конкретни политичари? И ако тие се критикуваат поради корупција, неодговорност, лични привилегии или политички одлуки, зарем не е попрецизно да се критикуваат токму за тоа?
Затоа што ниту секој член на СДСМ е автентичен левичар, ниту секој што го напаѓа СДСМ е десничар.
Антисдсмовец не значи десничар. Гласноста не е идеологија, навредата не е аргумент, а нетрпеливоста кон левицата не претставува доказ за припадност кон десницата.

Особено кога денешната жестока нетрпеливост кон левицата отвора прашања за односот кон истиот политички простор во минатото. Јавните настапи од различни периоди се отворени за споредба, а од дел од нив можеше да се добие впечаток дека истиот автор силно брани и со часови говори во полза на политичари што тогаш му припаѓаа или беа поврзувани со левиот политички табор.
Тоа не значи дека некој нема право да го промени ставот. Напротив, секој има право да се разочара, да ја преиспита сопствената позиција или да создаде сосема нов политички светоглед.
Но ако некогашните претставници на левиот табор можеле да бидат жестоко бранети, а денешните се предмет на исто толку жестоки напади, легитимно е да се праша: што се променило – принципите, политичките околности или луѓето кон кои е насочена јавната наклонетост?
Ова прашање не го претвора Латас во десничар и не тврди дека тој самиот се претставува како таков. Тоа само ја отвора темата за начинот на кој ваквата реторика се толкува и се сместува во јавниот простор.
Проблемот настанува кога секој напад врз левицата почнува да се продава како десничарство. Тогаш грубиот речник станува „храброст“, личната дисквалификација се прогласува за „патриотизам“, а политичката нетрпеливост се прикажува како идеолошка доследност.

Токму така се создава лажна и контаминирана слика за вистинската десница.
Во објавениот текст политичките забелешки се измешани со тешки лични квалификации. Нема да навлегуваме во нивната вистинитост и нема потреба да ги повторуваме. Но имаме право да прашаме дали таквиот начин на комуникација треба да биде сместуван во десниот политички простор само затоа што е насочен против „левичарите“.
Одговорот мора да биде – не.
Вистинската десница не е натпревар во тоа кој ќе биде побрутален кон политичкиот противник. Таа треба да почива врз лична одговорност, достоинство, слобода, владеење на правото, почитување на традицијата, семејството, државата и националниот интерес. Таа подразбира и еднакви критериуми за политичките противници и за оние што во одреден момент ни се блиски.
Ако тие критериуми важат само за едната страна, тогаш не станува збор за принципи. Станува збор за моментална политичка наклонетост.
СДСМ може да се нарекува социјалдемократска партија, но јавноста има право да праша колку вистинска социјалдемократија останала во неговите политики. Исто така, јавноста има право да одбие секој жесток напад врз СДСМ автоматски да го прогласи за десничарски став.
Ниту партиското име ја докажува идеологијата, ниту напаѓањето на левицата ја докажува припадноста кон десницата.
Затоа прашањето не е дали Латас е десничар. Тоа не го знаеме, ниту тврдиме дека тој сака така да биде определен. Прашањето е дали јавниот простор погрешно го поистоветува ваквиот начин на пресметка со десничарството и дали со тоа ја искривува суштинската слика за вистинската десница.
Ова не е одбрана на СДСМ. Неговиот политички биланс треба строго да се оценува врз основа на факти. Ова е одбрана на десницата од погрешното уверување дека секој што ќе ги нападне „левичарите“ автоматски станува нејзин претставник.

На Македонија ѝ е потребна автентична десница со јасни принципи, еднакви мерила и политичка храброст да ги критикува и своите. Не десница што ќе биде препознавана единствено по навредите упатени кон левицата.
Најголемата опасност за вистинската десница не доаѓа само од нејзините политички противници. Опасност е и секој обид грубата реторика, селективната нетрпеливост и моменталните политички пресметки да се претстават како нејзини основни обележја.
Латас можеби воопшто не се смета себеси за десничар и можеби овој текст не го пишува како десничар. Но токму затоа неговата моментална нетрпеливост кон левицата не смее автоматски да се припишува на десницата.
Вистинската десница има свои вредности. Нејзината суштина не може да се мери според тоа кој денес најгласно ги напаѓа левичарите.

![]()

