ФИЛИПЧЕ ГО ПОМЕША РЕДОСЛЕДОТ: ПРВО ПАДНА ГРУЕВСКИ, ПА ОРБАН, ПА ВУЧИЌ – А МАКЕДОНИЈА ВЕЌЕ ЈА ПЛАТИ ЦЕНАТА НА ЕДНА РЕВОЛУЦИЈА!

Венко Филипче триумфално порача: „Падна Орбан. Падна Вучиќ. Сите знаеме кој е следен“.

Убаво што претседателот на СДСМ ги следи политичките случувања во соседството. Само што, во занесот од туѓите победи, малку го помешал редоследот.

Прво падна Груевски. Потоа Орбан. Па Вучиќ.

И токму падот на Груевски е лекцијата што Филипче најмалку би требало да ја прескокне. Зашто Македонија веќе го помина она што денес се случува во Србија. И добро го почувствува „бенефитот“ од таквото доаѓање на власт.

Да го потсетиме Филипче дека и Македонија имаше Студентски пленум. Имаше Професорски пленум, масовни протести, граѓански револт и Шарена револуција. Имаше млади луѓе што веруваа дека се борат за подобра држава, за правда, институции и достоинствен живот.

И тогаш одекнуваше познатото: „Нема правда, нема мир!“

Зоран Заев и СДСМ вешто го искористија моментот. Не го создадоа целиот граѓански револт, но успеаја неговата енергија да ја претворат во политички капитал. Заев се качи на бранот што го создадоа незадоволните граѓани и сурфаше директно до премиерската фотелја.

А потоа започна наплатата на револуцијата.

Наместо ветената правда, добивме нови разочарувања од правосудството. Наместо враќање на украдените пари, добивме ветување за фамозниот бројчаник на Порта Македонија, кој требаше гордо да ги покажува милионите вратени во буџетот.

Бројчаникот стана симбол на една политичка илузија. Пари требаше да се бројат, а граѓаните на крајот ги броеја неисполнетите ветувања.

И додека јавноста чекаше правда, се случуваа многу покрупни работи.

Се потпиша Договорот со Бугарија. Се потпиша Преспанскиот договор. Се промени уставното име на државата. Националните и историските прашања станаа предмет на договори и компромиси, а ветуваниот европски напредок остана далеку од очекувањата.

Тоа беше конечната сметка од револуцијата: граѓаните бараа подобра Македонија, а добија политички компромиси што ги доживеаја како распродажба на Македонија.

Но, ако Македонија ја плати цената, тогаш кој ја наплати политичката добивка?

Заев ја доби власта. А неговото семејство продолжи да развива бизниси, за кои во јавноста се отворија сериозни прашања за деловните врски и зделките со државни пари.

Да потсетиме и на истражувањето на ИРЛ за набавките на јаглен, според кое девет милиони евра завршиле кај бугарска компанија во сопственост на Вице Заев, братот на поранешниот премиер. Тоа само по себе не докажува незаконско постапување на Зоран Заев, но е доволна причина да се бараат одговори за поврзаноста меѓу политичката моќ, семејните бизниси и јавните пари.

А што е со Радмила Шекеринска?

Додека македонските граѓани сè уште расправаат за цената на Преспанскиот договор и промената на името, Шекеринска, една од истакнатите политички фигури во тие процеси, направи забележителен меѓународен кариерен исчекор.

Од министерка за одбрана во владата на Заев, до заменик-генерален секретар на НАТО во декември 2024 година.

За нејзините поддржувачи, тоа е признание за професионалното искуство и за придонесот во евроатлантските интеграции. Но од позиција на критичар на направените национални компромиси, не можам да не го поставам прашањето:

Дали политичките одлуки што во Македонија оставија длабоки поделби, за дел од нивните носители се претворија во меѓународен кариерен капитал?

Не е докажано дека функцијата на Шекеринска е награда за Преспанскиот договор. Но јавноста има право да ја споредува политичката цена што ја плати државата со кариерните патишта на луѓето што ги спроведуваа тие одлуки.

Едни добија власт, други меѓународни функции, а граѓаните останаа со прашањето што доби Македонија од сите ветувања за правда.

Иронијата е што сето тоа започна со студенти, граѓани и идеали. Со пароли за слобода, правда и подобра иднина.

Ниту студентите протестираа за нечиј фамилијарен бизнис, ниту граѓаните излегоа на улица за нечија меѓународна кариера.

И токму затоа денешната победа на студентското движење во Србија отвора прашање што е многу поважно од честитката на Филипче.

Дали српските студенти ќе успеат да ја зачуваат својата борба од политичко присвојување или и нивната енергија ќе биде претворена во средство за туѓо доаѓање на власт?

Дали ќе добијат правда или нови пароли за правда? Дали ќе добијат одговорни институции или само нови лица во старите фотелји? Дали победата ќе биде во корист на граѓаните или во корист на оние што ќе ја преземат политичката контрола врз неа?

Тоа допрва ќе го видиме.

Македонија веќе има искуство што покажува зошто овие прашања треба да се поставуваат додека трае еуфоријата, а не кога ќе дојде разочарувањето.

Затоа е особено иронично што Филипче, како наследник на партијата која политички профитираше од македонскиот протестен бран, денес од победата во Србија извлекува заклучоци за иднината на Македонија.

Господине Филипче, вашата партија веќе ја доби својата историска шанса. Ја доби граѓанската енергија, ја доби власта и ја доби можноста да покаже што значи правда.

И Македонија ги виде резултатите.

Затоа, наместо да броите кој паднал во Будимпешта и Белград, можеби е поважно да се потсетите што се случи во Скопје.

Заев успеа да го искористи македонскиот револуционерен бран за доаѓање на власт. Шекеринска го продолжи својот политички пат до врвот на НАТО. За семејните бизниси на Заев останаа прашања што заслужуваат институционални одговори.

А Филипче денес се обидува од политичките случувања во Србија да извлече најава за сопствен успех.

Српските студенти можат да научат нешто важно од македонското искуство: смената на власта е само почеток. Вистинскиот тест доаѓа кога ќе се види кој ги исполнува ветувањата, кој ги носи одлуките и кој има корист од нив.

Зашто една револуција може да биде победа на граѓаните на изборната вечер, а разочарување неколку години подоцна.

И затоа најважното прашање не е кој ќе падне следен.

Туку кој ќе се искачи на грбот на следната револуција – и што ќе остане за народот кога ќе заврши славењето.

Loading