
пишyвa д-p. Aмaтepкaтa, вoнpeдeн пpoфecop нa eдeн фaкултет
Како да глумиш левичар додека го уживаш капитализмот – гласен но бескорисен
Димче – несомнено најголемиот борец за народот… од удобноста на својот фотелја. Како вистински „револуционер“, кој се декларира како најголемиот непријател на капитализмот, тој маестрално успева да ги искористи сите предности што ги нуди системот кој толку гласно го критикува. Ако некој некогаш напише книга „Како да глумиш левичар додека го уживаш капитализмот“, сигурно ќе биде посветена на Апасиев.
Ако политиката беше комедија, Апасиев сигурно би бил главна ѕвезда. Неговата реторика е микс од интернет-мемови, навреди на ниво на средношколска караница и патетични обиди за историски цитати кои треба да звучат длабокомислено. Секако, народот сака забава, а Апасиев тоа добро го разбира – зошто да нуди реални решенија кога е многу полесно да се биде провокатор?

Нема поголема иронија од тоа „антисистемски“ политичар да биде дел од системот и да добива плата токму од истиот тој систем што го презира. Додека граѓаните со мака заработуваат, нашиот херој со страст твита од парламентот, се жали на „неправдата“ и, на крај, без проблем ја подига својата плата. Кој рече дека антикорпорацискиот активизам не е профитабилен?
Ако нешто Апасиев добро прави, тоа е создавањето на поделби. Наместо да се залага за единство и конструктивни решенија, тој постојано бара нови начини да внесе раздор. Дали се работи за етничка, политичка или идеолошка поделеност – не е важно, сè додека има можност за драма и контроверзи. Така, наместо да биде лидер на левицата, станува само уште еден интернет трол со малку повеќе привилегии.
Апасиев можеби е одличен во креирање хаос, но кога станува збор за конкретни резултати – резултатите се рамни на нула. Зад неговите големи зборови и дрски изјави, се крие еден обичен политички актер кој вешто ја игра улогата на „народен спасител“, сè додека не дојде време да сноси одговорност. На крајот, неговиот најголем успех не е во тоа што носи промени, туку во тоа што умее да остане релевантен без да направи ништо значајно.

И сето ова е ок доколку нема штетни последици врз општеството. Но за жал има, а за тоа треба да се сноси одговорност!
Неговите постапки резултираат со продлабочување на поделбите, зголемување на нетрпеливоста и намалување на довербата во политичките институции. Со својот остар и често агресивен јазик, создава атмосфера на нетолеранција. Неговите навреди и провокации кон политичките противници не само што го поларизираат општеството, туку и го зголемуваат ризикот од вербални и физички конфликти. Наместо да промовира дијалог и аргументирана дебата, тој користи дискредитација и лични напади. Дали е целта да поттикне говор на омраза и агресија?
Преку постојано омаловажување на државните институции и ширење на антисистемски ставови, Апасиев активно ја разорува довербата на граѓаните во демократските механизми. Ова резултира со намалена политичка свест и охрабрување на ставот дека институциите не можат да понудат решенија, што дополнително го поткопува демократскиот поредок.

И најважно: Таргет му се младите, а целта нивно демотивирање !
Наместо да ги мотивира да се вклучат во конструктивни политички процеси, неговите пораки ја зајакнуваат апатијата и разочарувањето од политиката. Младите, наместо да се стремат кон позитивни промени, се впуштаат во цинизам и радикални ставови кои не носат реални решенија.
Однесувањето на Димитар Апасиев не придонесува за демократски развој, туку напротив, го успорува. Неговата реторика, поттикнувањето на омраза и подривањето на институциите создаваат токсична политичка атмосфера која ја нарушува кохезијата во општеството. Наместо да биде лидер кој промовира конструктивни промени, тој останува фигура која ја зајакнува нестабилноста и раздорите, со што го попречува напредокот на Македонија.

За среќа, неговите нарцисоидни тенденции и авторитарен пристап се веќе јасно видливи и препознатливи од неговата постојана потреба за внимание и величење на сопствената личност. Тој не дозволува критика и настојува да ја контролира нарацијата околу својот лик. Ова може да се протолкува како авторитарен начин на размислување, каде што само неговите идеи и ставови се валидни, додека сите други се напаѓаат или игнорираат, за ова сведочат неговите некогашни па и сегашни сопартијци.
Од сето ова може да заклучиме дека станува збор за политички лидер со штетно влијание од кој мора да се заштитат граѓаните и општеството. Овој тип на лидерство не носи долгорочни решенија, туку создава култура на нетолеранција и манипулација, која на долг рок е штетна за демократскиот развој на Македонија.
![]()

