
пишyвa д-p Aмaтepкaтa, вoнpeдeн пpoфecop нa eдeн фaкултет
Кобникот на нашето време
Во играта на моќта, каде што вистината се губи во сенките на манипулацијата, Кобникот на нашето време повторно ја одигра својата улога. Во последните денови, неговиот глас одекна со барање за оставки, со зборови натопени во гнев и закани. Но, дали тоа е вистинска борба за правда или само уште еден тактички потег за зајакнување на личниот култ?
Сцената беше поставена – трагедија што ги потресе граѓаните, институции кои се бранеа со тивки изјави, и еден лик во мрачен аутфит кој чекореше по линијата помеѓу разобличувач и манипулатор. Со секој настап, неговите зборови не само што ја насочуваат јавноста, туку и вешто ја продлабочуваат поделбата. Не постои средина, не постои дијалог – само непријатели и сојузници, само „јас“ и „тие“.
Оваа стратегија е одамна позната – градење на политички капитал врз незадоволството на народот, обликување на сопствениот лик во херој, но секогаш обвиен во темнина. Но, историјата памети – Кобникот не е ослободувач, туку сенка што се храни од хаосот. И кога светлата ќе згаснат, единственото што останува е пепелта од неговите зборови.
Во мракот на политичката сцена, каде што зборовите се оружје, а гестикулациите стратегија, чекори фигура обвиткана во темнина. Кобникот на нашето време облечен е во црнина која тежи врз него како сенка на минатите времиња, додека ладниот поглед се пробива низ маглата на јавниот дискурс. Не зборува за надеж, туку за распад. Не гради, туку руши.
Со секој настап, со секој збор натопен во иронија и презир, се создава перцепција – не на лидер, туку на заговорник, на оној кој ткае мрежи од омраза и поделба. Облеката не е случајна, ниту позата импулсивна. Тоа е театрален перформанс на лик што самиот го создал – Кобникот на нашето време.
Но, дали народот е публика или жртва? Дали оваа претстава го води општеството кон освестување или само продлабочува бездна? Историјата памети многумина што во сенките ја пронајдоа својата моќ, но малкумина од нив оставија нешто повеќе од пепел зад себе.
Во политиката, како и во драмата, постојат ликови што создаваат, и оние што рушат. Кобникот на нашето време не носи решенија – тој вештачки ги продлабочува рововите, хранејќи се со недовербата и гневот на народот. Неговиот глас е глас на провокацијата, а неговата борба не секогаш е борба за вистината, туку за доминација во хаосот што самиот го поттикнува.
Поуката? Народот мора да препознае кога некој зборува во негов интерес, а кога само си го гради сопствениот мит.
Вистинските лидери не се тие што најгласно викаат, туку оние што знаат да слушаат, да спојуваат, а не да разделуваат. И најважно – никогаш не треба да се дозволи манипулаторот, обвиен во темнина, да стане единствениот што го диктира текот на приказната.
![]()

