СДСМ и илузијата на „освежување“: КОГА СЕБИЧНОСТА ГО БРИШЕ НОВИОТ ПОТЕНЦИЈАЛ❗

ЖЕРНОВСКИ КАКО „ОСВЕЖУВАЊЕ“: СЕБИЧНОСТ И БЛОКАДА НА ВИСТИНСКИ НОВИ КАДРИ ВО СДСМ

Во политичкиот живот на секоја партија, термините „освежување“ и „млади сили“ често се употребуваат со сигурна доза оптимизам и реторичка привлечност. СДСМ, по последната промена во своето раководство, го употреби токму овој вокабулар: „комбинација на искуство и младост“. Но, реалноста е нешто сосема друго.

Новиот состав на раководството, наводно создаден за да внесе енергија и нови идеи, всушност претставува рециклирана листа на лица кои веќе имаат своја историја на изборни порази – Жерновски, Фрчкоски, Тренчевска. Ова не е само статистичка случајност; тоа е индикатор на стратегија која повеќе личи на себичност отколку на визија.

Особено „освежувачкиот“ избор на Андреј Жерновски сам по себе  проблематичен. Ако некој навистина сака да го дефинира терминот „освежување“, можеби треба да се потсети дека Жерновски е лице кое веќе го има доживеано вкусот на пораз на парламентарни избори. Да го гледаме како нов почеток или свежа идеја е како да очекуваме зимска магнолија да процвета на сред лето – звучно, но нереално. Иронично, партијата го претставува ова како „новина“, додека јавноста гледа само стар рецепт со истите познати состојки.

Класичната аргументација на лидерот Филипче дека „искусните ќе го пренесат своето знаење на помладите“ звучи привлечно на хартија, но практично остава мал простор за вистински млади сили. Ако внимателно се анализира изборот на потпретседатели и членови на Извршниот одбор, јасно е дека ова не е охрабрување на нови кадри, туку консолидирање на постоечките, кои се сигурни во својата позиција.

Проблемот е во тоа што вистинското освежување – воведување на нови лица, свежи идеи, иновативен пристап – останува блокирано од политичката себичност на постоечките функционери. Идејата дека искуството е единствената вредност доведува до застој, бидејќи оние кои се веќе поставени на функција ретко се подготвени да дадат шанса на нови кандидати. Во практиката, ова значи дека младите и талентирани членови на партијата не добиваат прилика да се изразат, и циклусот на истите поразени стратегии се повторува.

Прашањето кое се наметнува е едноставно: дали Филипче го направил овој потег поради стратегиска логика, или едноставно немало други кандидати на кои може да се потпре? Дали ова е доказ за лидерска храброст, или за страв од непознатото и неспремност да се ризикува со нови лица? Од аналитичка гледна точка, одговорот е јасен – политичката себичност и стравот од промена се доминантни фактори во изборот на раководството.

И тука се јавува горчливата иронија: партијата зборува за „мост помеѓу искуство и младост“, но мостот е граден на стари темели. Вистинските млади сили не се присутни, илузијата на обновување служи за да се оправда статус кво. И тоа е суштината на проблемот – кога себичноста на партиските елити станува главен критериум за избор на кадри, „освежувањето“ станува само прашина во очите на јавноста.

Заклучокот е јасен: без вистинска храброст да се отвори простор за нови лица, без вистински ризик за промена на структурата, секое „освежување“ е само ритуал на политичка рециклираност. СДСМ, како и секоја партија, ќе треба да се соочи со прашањето дали сака вистинска еволуција или само да го зачува статус кво за себични интереси.

пишyвa д-p. Aмaтepкaтa, вoнpeдeн пpoфecop нa eдeн фaкултет

Loading