СКРИЕН КОНТИНУИТЕТ: Како успева Мила Царовска да ја продолжи својата агенда?

Родителите паметат – а дел од учесниците во власта мора да престанат да се преправаат дека не знаат зошто

Кој всушност им помага на овие нови актери да ја продолжат агендата што предизвика загриженост кај родителите? Додека тоа останува нејасно, јавноста има право да биде внимателна и критична.

Континуитетот е очигледен, иако облечен во нови лица. Само со јасни, транспарентни и суштински промени може да се разубеди јавноста дека политиката навистина се променила. Сè додека тоа не се случи, родителите ќе паметат – и ќе прашуваат.

Има една клучна грешка што дел од учесниците во актуелната власт постојано ја повторуваат: веруваат дека јавноста има кратка меморија. Дека родителите ќе заборават кој ги убедуваше дека „нема ништо спорно“, дека „се крева непотребна паника“, и дека „образованието нема да се идеологизира“. Но токму тие уверувања се причината зошто денес недовербата е толку длабока.

Родителите не реагираат од хистерија. Тие реагираат од искуство.

Искуство во кое, зад смирувачките пораки, следеа содржини што немаа врска со описменување, логика или критичко мислење, туку со вредносни и идентитетски наративи. Искуство кое кулминираше во времето на Мила Царовска, кога секоја загриженост беше етикетирана како „назадна“, „неинформирана“ или „манипулирана“.

Денес реакцијата не е екстремна, туку очекувана. Затоа пораката на „Коалиција за заштита на децата“ не е радикален испад, туку логична реакција на долгогодишна институционална игноранција. Кога повторно се слуша истата терминологија, кога повторно се избегнуваат директни одговори и кога повторно се минимизираат оправданите прашања – реакцијата е неизбежна.

Проблемот не е во зборовите, туку во континуитетот што тие го носат со себе. Дел од учесниците во оваа власт денес сакаат да нè убедат дека „ова не е истото“. Но не кажуваат јасно што е различно. Не кажуваат каде точно престанува моделот на Царовска и каде почнува нов пристап. А без јасна линија на разграничување, секое уверување звучи како дежаву.

Молкот не е неутрален. Кога се избегнува одговор на прашања што со години се поставуваат, тоа не гради доверба – туку сомнеж. А сомнежот се храни од фактот дека истите организации, истите експерти и истите „партнери“ постојано се појавуваат во процесите поврзани со образование, млади и семејство, без јавноста да има јасна слика за нивната улога и влијание.

И тука доаѓаме до прашањата кои очигледно непријатно одекнуваат. Прашања што мора да се постават – јавно.

Ако навистина нема континуитет со политиките на Мила Царовска, тогаш зошто нема отпор кон истата мрежа на организации кои беа активни и тогаш?
Ако навистина нема идеолошка агенда, тогаш зошто постојано се релативизира улогата на невладини организации кои со години работат на чувствителни теми поврзани со деца и млади?

И, најважно:
зошто никој јавно не го поставува прашањето кој, како и со каква агенда ги финансира проектите на организации, кои директно или индиректно учествуваат во креирање образовни и младински политики? Не како обвинение – туку како прашање на јавен интерес. Не за дисквалификација – туку за транспарентност.Затоа што кога станува збор за деца, нема „технички детали“.

Родителите не бараат многу – бараат искреност . Прашањето е навистина едноставно:
дали навистина има промена, или само нови лица кои ја спроведуваат истата идеологија, со помалку шум и повеќе тактика?

Додека нема јасен, гласен и недвосмислен одговор, сомнежот ќе остане. И ќе расте. Не затоа што некој го поттикнува, туку затоа што дел од учесниците во власта упорно одбиваат да го расчистат.

А довербата, еднаш изгубена, не се враќа со уверувања дека „нема ништо спорно“. Таа се враќа со факти, со транспарентност и со јасно дистанцирање од политики кои веќе еднаш ја поделија јавноста.

Родителите паметат.
Прашањето е – дали оние што денес носат одлуки се подготвени конечно да одговорат?

пишyвa д-p. Aмaтepкaтa, вoнpeдeн пpoфecop нa eдeн фaкултет

Loading