Во најновата размена на обвинувања меѓу Социјалдемократски сојуз на Македонија (СДСМ) и ВМРО-ДПМНЕ повторно се потврди тенденцијата јавниот дискурс да се сведува на политички спектакл наместо на суштинска дебата. Обвинувањата на СДСМ дека премиерот Христијан Мицкоски го користел владиниот авион за приватни потреби беа пласирани во форма на серија прашања и квалификации што имаат силен медиумски ефект, но ограничена аргументациска длабочина. Наместо да се иницира институционална постапка, да се побара конкретна документација или да се предложат механизми за засилена контрола на користењето на државните ресурси, реториката се задржа на ниво на политичка дискредитација.

Таквиот пристап не е нов. Подолг период СДСМ практикува стратегија на отворање теми што имаат потенцијал да предизвикаат јавна реакција и поларизација, но ретко резултираат со конкретни законски или институционални иницијативи. Кога критиката не е придружена со предлог-решение, таа ризикува да биде перципирана како обид за одржување на медиумска видливост, а не како вистински придонес кон отчетноста. Политичката комуникација во тој случај станува средство за мобилизација на сопственото гласачко тело преку морализаторски тон, наместо платформа за рационална расправа.

Дополнително, контраобвинувањата од ВМРО-ДПМНЕ, со повикување на летовите со хеликоптер во време на пандемијата кога премиер беше Зоран Заев, а министер за здравство Венко Филипче, ја продлабочуваат динамиката на меѓусебна релативизација на одговорноста. Наместо директен одговор на актуелните прашања, дебатата се пренасочува кон постапките на претходната власт. Но фактот што власта прибегнува кон ваква реторика не ја намалува одговорноста на опозицијата за квалитетот на сопствениот јавен настап. Напротив, од партија што се декларира како проевропска и реформска се очекува повисоко ниво на аргументација и институционална доследност.

Кога јавната сцена се сведува на натпревар во морални осуди и селективно паметење, граѓаните остануваат без суштински одговори. Прашањето за користење на државни ресурси е легитимно и треба да биде предмет на јасни правила и транспарентност, но токму затоа бара сериозен пристап. Континуираното иницирање теми со сензационалистички потенцијал, без системска рамка и конкретни предлози, остава впечаток на политичка тактика насочена кон дневнополитички ефект.
Доколку СДСМ навистина има намера да ја афирмира одговорноста во управувањето, тогаш потребно е да понуди нормативни решенија, да инсистира на парламентарен надзор и да демонстрира принципиелност што ќе важи за сите влади, вклучително и за сопствените. Во спротивно, ваквите иницијативи ќе продолжат да функционираат како медиумски епизоди што ја забавуваат публиката, но не ја унапредуваат демократијата.

![]()

