Прашањето зошто континуитетот на релевантноста на Никола Груевски се одржува преку дискурсот на СДСМ не е само политичко, туку и длабоко структурно прашање за начинот на кој се гради и одржува јавниот наратив во Македонија.
„Имам чувство“ дека одговорот не треба да се бара во некаква скриена стратегија, туку во една поедноставна, но поопасна појава – неспособноста да се напушти сопствениот политички шаблон. Она што некогаш било силен инструмент за мобилизација – критиката кон системот поврзан со Никола Груевски – денес се претвора во единствен преостанат механизам за одржување на политичка релевантност.
„Имам чувство“ дека проблемот започнува таму каде што минатото престанува да биде завршено поглавје и станува постојан ресурс. Наместо да се архивира, тоа се активира по потреба. Наместо да се анализира, тоа се повторува. Во таков контекст, Груевски не е повеќе политички актер, туку функција – алатка преку која се објаснува сегашноста без да се понуди нешто ново.
Клучниот парадокс е во тоа што СДСМ, обидувајќи се да ја одржи критичката позиција кон актуелната власт, всушност создава зависност од сопствениот поранешен наратив. „Имам чувство“ дека секој нов политички настап започнува не од реалните проблеми, туку од веќе познатата рамка: повикување на минатото како универзално објаснување за сè.

Во таа рамка, реториката дополнително се поедноставува. Наместо аргументи – „чувства“. Наместо докази – претпоставки. Наместо анализа – драматизација. „Имам чувство“ дека токму оваа редукција на политичкиот говор го прави минатото толку упорно присутно: затоа што симболите се полесни за употреба од фактите.
Дополнително, постои и елемент на политичка комоција. Да се зборува за Никола Груевски не носи ризик – тој веќе е дефиниран во јавната свест. Но да се отвори нова тема, да се понуди нова визија, да се преземе јасна позиција за иднината – тоа бара политички капитал кој очигледно недостасува. „Имам чувство“ дека токму затоа старите теми се одржуваат живи: затоа што новите не се доволно развиени.
И тука се затвора кругот. Колку повеќе СДСМ се потпира на минатото, толку повеќе го одржува во живот. Колку повеќе го одржува, толку повеќе зависи од него. „Имам чувство“ дека во таков круг, не само што не се надминуваат старите политички поделби, туку тие постојано се обновуваат.
На крајот, прашањето не е дали Никола Груевски е релевантен сам по себе. Прашањето е кој и зошто ја одржува таа релевантност. „Имам чувство“ дека одговорот е непријатно едноставен: затоа што е полесно да се живее од минатото, отколку да се создаде иднина.

![]()

