Скопје барало Орбан да го закочи Францускиот предлог?
Тврдењето доаѓа од Румен Радев, кој во интервју за новинарот Бојко Василев вели дека македонската страна се обидела да издејствува Виктор Орбан да стави вето на т.н. Француски предлог во рамки на Европска Унија, но Унгарија не го направила тој чекор.

Изјавата доаѓа во чувствителен момент – Радев повторно се позиционира на политичката сцена по заминувањето од претседателската функција и најавува активен ангажман. Затоа ова не звучи како обично „сеќавање“, туку како порака што сака да влијае врз актуелната дебата во Македонија и Бугарија.
Ако се чита ладно, Радев прави две работи одеднаш.
Прво, ја прикажува Македонија како актер што бара краток пат преку туѓо вето, наместо преку формални преговори и компромиси.
Второ, индиректно го разнишува митот за Орбан како „сигурен сојузник“, сугерирајќи дека дури и блиските односи имаат јасна граница.

За македонската јавност, проблемот е очигледен: ваквите тврдења тешко се проверуваат, а сепак лесно се лепат. Формулацијата „баравме вето“ звучи како драматична вистина дури и без докази, бидејќи ја храни најпознатата балканска претпоставка – дека зад затворени врати сите играат двојно.
Зошто „влијание кај Орбан“ логично би пропаднало
Дури и ако навистина постоел обид за канал кон Будимпешта, ветото во ЕУ не е копче што се притиска од симпатија. Орбан секогаш ја пресметува цената: што добива Унгарија, што губи во други преговори и дали ризикува изолација од клучни партнери. Кога прашањето е јавно и чувствително, „пријателствата“ стануваат секундарни во однос на интересите.

Оттука и најприземниот одговор на дилемата „ако биле блиски, зошто не успеало“: затоа што блискост не значи автоматска услуга, туку постојан пазар на интереси.
Домашниот политички ефект
Ваква изјава отвора простор за внатрешни пресметки во Македонија.
Едни ќе тврдат дека дипломатијата се водела тајно и погрешно.
Други ќе ја користат како доказ дека Унгарија не е „магично решение“.
Трети ќе ја вградат во наратив за двојни игри меѓу партиските линии.
Без документи, имиња на посредници, датуми и конкретен формат на барањето, сето ова останува политичка порака со силен ефект, но со ограничена проверливост.

Клучното прашање
Наместо „дали сме играле на погрешна карта“, поважно е прашањето: дали Македонија има стратегија што не зависи од туѓи ветa и туѓи калкулации?
Зашто, дури и ако е точно дека некој барал вето, исходот покажува сурова лекција – кога твојата позиција зависи од туѓа одлука, секогаш си на милост и немилост на туѓа агенда.
Најболниот дел од оваа приказна, вистинита или не, е како симптом: дека и понатаму веруваме оти „еден човек во една престолнина“ може да ни го реши проблемот. А токму таму, најчесто, се губи времето.
![]()

