Зошто Ковачки инсистира на безбедносните сертификати – политичка одбрана или стратешка порака?
Во македонската политика често се создава впечаток дека сите функции се исти и дека секој може да биде сè. Но кога станува збор за безбедноста, постои една суштинска разлика која не смее да се игнорира – разликата меѓу „обичен“ и сертифициран.
Генералниот секретар на ВМРО-ДПМНЕ, Драган Ковачки, не е само партиски функционер. Тој е сертифициран генерален секретар – лице кое поседува највисок национален безбедносен сертификат „државна тајна“ и највисок НАТО безбедносен сертификат. И тоа не по политичка желба, туку по институционална проверка.

Во јавноста беа пласирани сомнежи и инсинуации од страна на СДС, со кои се обидуваше да се создаде перцепција дека Ковачки е небезбеден или неподобен во НАТО-контекст. Но ваквите напади се распаѓаат во моментот кога ќе се соочат со фактите.
Безбедносните сертификати не се реторика, туку резултат на темелна и детална проверка. Тие не се издаваат со партиска книшка, туку со безбедносна проценка. А уште поважно – сертификатите на Ковачки се издадени во време кога СДС и ДУИ биле на власт. Тоа ја прави секоја денешна критика не само лицемерна, туку и апсурдна.
Дополнителна тежина дава и фактот што Ковачки ја предводи македонската делегација во НАТО парламентарните формати и учествува на затворени седници. Во такви простори не се влегува со партиска функција, туку со безбедносна доверба. НАТО не прави компромиси со безбедноста.

Затоа и инсистирањето на сертификатите не е фалење, туку нужност. Во момент кога некој се обидува да те претстави како ризик, единствениот точен одговор е институционалниот факт. А фактите велат едно: Ковачки е проверен, одобрен и прифатен на највисоко безбедносно ниво.
Ова не е само приказна за еден човек. Ова е приказна за тоа како се води политичка борба кога нема аргументи – со сомнежи, со инсинуации и со обиди за дискредитација. Но во таа борба, документот секогаш тежи повеќе од навредата.
Затоа, кога следен пат ќе се зборува за функцијата генерален секретар, важно е да се направи разлика. Не секој е ист. Некои се „обични“. А некои – сертифицирани.
А.А
![]()

