Судењето за трагедијата во дискотеката „Пулс“ во Кочани сè појасно покажува дека вистината не може да се бара во широка и нејасна „колективна вина“, туку во конкретни постапки, пропусти и одговорности на поединци. Со започнувањето на процесот против тројца полициски службеници, поврзан со контролите во објектот, вниманието се насочува кон факти што се прецизни и проверливи: кој постапувал, што знаел и дали ја извршил својата службена должност.
На последното рочиште во Основниот кривичен суд, сведоци предложени од одбраната дадоа искази што значително ја менуваат перспективата на случајот. Наместо општи тврдења за „системска одговорност“, тие опишуваат конкретни ситуации – контроли, комуникација со сопственици и постапување на службени лица. Еден од сведоците, полициски службеник, изјави дека при контроли во 2023 година биле затекнати малолетници, дека биле преземени нивните лични документи и дека сопственикот на објектот не покажал соработка. Според неговиот исказ, одговорното лице го изготвило записникот, што дополнително ја насочува одговорноста кон конкретни службени дејствија.

Овие сведочења ја отвораат суштинската дилема: дали правдата треба да се базира на претпоставки дека „некој требало да знае“, или на јасно утврдени факти за тоа кој што направил – или не направил. Дополнителна тежина има и сведочењето од претставник на Комисијата за прекршоци при МВР, според кое кога контролираниот субјект не соработува, постојат јасни процедури – обезбедување податоци, составување записник и поведување прекршочна постапка. Тоа значи дека несоработката не е оправдување за непостапување, туку причина за дополнителна службена активност.
Како што судењата напредуваат, станува јасно дека новите искази носат појасна слика за настаните и ја доведуваат во прашање почетната теза за широка и „верижна“ одговорност што опфаќа голем број лица. Правосудните органи имаат обврска да ги следат фактите таму каде што водат, дури и ако тоа значи ревидирање на првичните позиции. Игнорирањето на новите докази може да доведе до одолговлекување на постапката и слабеење на правдата.
Во центарот на целиот процес не се само правните конструкции, туку и очекувањата на јавноста и на семејствата на жртвите. Тие не бараат спектакл, туку јасни одговори – кој згрешил, кога и како тие пропусти довеле до трагичниот исход. Преголемите и сложени обвиненија може да создадат конфузија наместо правда, па затоа фокусот мора да биде на прецизноста, доказите и индивидуалната одговорност. Само таков пристап може да донесе правична, навремена и одржлива судска разрешница за трагедијата во „Пулс“.
![]()

