КОГА ПОЛИТИЧКАТА МАНИПУЛАЦИЈА СТАНУВА ДРЖАВНА ЦЕНА
Никола Груевски повторно се јави од својата безбедна политичка егзил-дистанца со уште една внимателно спакувана приказна за „политички прогон“. Овојпат, повикувајќи се на сведочење на Јане Ченто, се обидува да ја зацврсти тезата дека сите процеси против него и неговите луѓе биле однапред монтирани, со уценети сведоци, притисоци и фабрикувани пресуди. И токму тука повторно се гледа неговиот најголем политички талент, не лидерството, не државноста, туку манипулацијата.
Поддршката што и денес успева да ја добие Никола Груевски не е само обична носталгија кај дел од гласачите, таа постепено се претвора во политичко влијание и во внимателно подготвување терен за сопствена рехабилитација и амнестија. И токму тука се гледа неговата најопасна политичка умешност: способноста личниот интерес да го претстави како национален интерес. Неговото заминување од државата не беше само индивидуално бегство, туку дел од пошироки политички калкулации во период кога Македонија ја поминуваше најболката и најконтроверзна одлука, промената на името. Додека јавноста беше поделена, институциите потресени, а државата туркана кон историски компромис, тој тивко исчезна од земјата и сопствениот спас го стави над политичката и моралната одговорност. Денес, пак, неговото можно враќање сè почесто се поврзува со нови геополитички и уставни калкулации, како внесувањето на Бугарите во Уставот, при што повторно се создава чувство дека државата треба да прави крупни отстапки додека во позадина се отвора простор за негова политичка рехабилитација. И сето тоа е одиграно крајно мудро, трпеливо и манипулативно, преку создавање наратив дека тој е симбол на неправда кој треба да биде „исправен“, наместо политичар што треба да се соочи со последиците од сопственото владеење.

Манипулација што очигледно и понатаму му успева.
За само 12 часа, неговата објава собра 6,9 илјади допаѓања и 573 претежно позитивни и поддржувачки коментари. Тоа не е само бројка. Тоа е доказ колку длабоко во македонското општество сè уште функционира наративот што Груевски со години го градел, наратив во кој тој секогаш е жртва, а никогаш одговорен. Наратив во кој бегството се претставува како херојство, а судските процеси автоматски се прогласуваат за политички прогон. Без критичка дистанца. Без прашања. Без одговорност.
И токму затоа неговите објави се опасни.
Не затоа што отвораат дебата за неправдите во правосудството, таква дебата е потребна. Туку затоа што вешто ја злоупотребуваат болката и револтот на луѓето за перење на сопствената политичка биографија. Груевски совршено знае како да ја претвори секоја пресуда во емотивна приказна за предавство, а секоја критика кон него во доказ дека бил „во право“. Тој не бара правда, тој бара рехабилитација на сопствениот лик.
Но постои една слика што ниту 6,9 илјади лајкови, ниту стотици коментари не можат да ја избришат.
Тоа е сликата на генерал што повикува на битка, ги убедува своите војници дека се борат за татковината, за идеал и за правда, а кога ќе почне најтешката офанзива, прв бега од бојното поле. Ги остава во ровови тие што му верувале. Ги остава ранетите, заробените и осудените. А потоа, од безбедна далечина, им држи говори за храброст, жртва и достоинство.
Токму тоа денес е Никола Груевски.
Додека тој живее во комфор, со политичка заштита и мирен живот во туѓа држава, многу други останаа овде да ја плаќаат цената. Не само Јане Ченто. Туку и негови поранешни соработници, поддржувачи, партиски функционери и луѓе што со години стоеја зад него. Некои завршија во затвор. Некои сè уште се таму. Некои ги загубија најдобрите години од животот. Некои починаа. Но останаа.
Само генералот избега.
И затоа секој негов статус денес звучи како политички цинизам. Затоа што човек што навистина верува во сопствената невиност и во каузата што ја проповедал, останува со своите луѓе кога е најтешко. Не ги напушта за да ја води „битката“ преку Фејсбук од безбедна дистанца.
Јане Ченто остана и ја издржа казната. Многу други останаа и ги носат последиците. Некој не преживеа. Никола Груевски избра удобност наместо соочување.
И токму затоа денес разликата меѓу нив не е само политичка.
Тоа е разлика меѓу луѓе што ја понеле тежината на сопствената судбина и човек што ги оставил другите да ја носат наместо него.

![]()

